SEPINOOD

دست نوشته های یک بیمار مبتلا به مرگ مغزی

بی دلخوشی...
ساعت ٩:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٥/٢٠  کلمات کلیدی:

دیگردلم  به  آبنبات  هم  خوش  نیست

                        روروئکِ  کودکیم  در  سرازیری  خلاص  کرده...

من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم

واسه عشــــق بازی مـوجا قامتم یه بستر نرم

یه عـــزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجا

یه نگــــــین سبز خــــــــالص روی انگشتر دریا

 

تا که یــک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی

 

غصه های عــاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی

یر رگـبار نــــگاهت دلـــــــم انـگار زیر و رو شد

 برای داشـتن عــشقت همه جــــونم آرزو شد

تـا نفس کشیدی انگار نفسم بریـــد تو ســـینهابـــر و باد و دریا گفـــتن قصه عاشقی همینهاومدی تو سرنوشتـــــم بی بهونه پا گذاشتیامــــا تو قایقی بودی از من و دلم گذشــــتیرفتــــــی با قایق عشقت سوی روشنی دریامن ودل اما نشستیم چشم به راهت لـب دریادیگه روخاک وجودمنه گلی هست نه درختیلحظه های بی تو بودن میگذره امـابه سختیدل تنـها و غریبم داره ایـــــن گوشه می میره

ولی حتی وقت مردن بازسراغت رو می گیره

 

 میرسه روزی که دیگه قعردریامیشه خونه م

 

اما ودریای عشقت بازیه گوشه ای می مونم